تاریخچه انجمن NA ایران
برنامه NA که نهادی مردمی و خودجوش است، در سال ۱۹۵۳ میلادی (مطابق با ۱۳۳۲ هجری شمسی) توسط افرادی که خود در چنگال بیماری اعتیاد بودند، بنیانگذاری شد.
انجمن NA پیام رسانی خود را در ایران، از سال ۱۳۶۹ هجری شمسی توسط چند عضو که با کمک اصول انجمن بهبودی خود را دنبال میکردند، در مرکز بازپروری قرچک آغاز نمود. اعضا اولیه انجمن موفق شدند به مدت یک سال جلسات گروهی NA را در مرکز بازپروری قرچک تهران برگزار کنند.
در سال ۱۳۷۳ با افزایش تعداد اعضای در حال بهبودی و حمایت های معنوی مسئولین، اولین جلسه خارج از محل باز پروری قرچک به فعالیت نمود. در حال حاضر جلسات بسیار زیادی در سطح کشور به صورت روزانه برگزار میگردد.
این انجمن در بیشتر کشورهای جهان، از جمله کشورهای مسلمان با هدف کمک و نجات معتادان از اعتیاد به مواد مخدر فعال شد. در حال حاضر، هر روزه جلسات متعددی در اکثر نقاط کشور برگزار میشود و تعداد قابل توجهی از معتادان توانستهاند، با کمک اصول این انجمن از چنگال بیماری اعتیاد رها شوند.
روش بهبودی از اعتیاد در NA بر مبنای ارزش درمانی کمک یک معتاد به معتاد دیگر است. اعضای این انجمن از طریق کارکرد ۱۲قدم برنامه و شرکت مرتب در جلسات گروهی، چگونگی زندگی بدون مصرف مواد مخدر را از یکدیگر میآموزند و پیامدهای ناشی از بیماری اعتیاد را بهبود میبخشند.
انجمن NA به هیچ سازمانی وابسته نیست و هیچ کمکی اعم از وام، وقف، هدیه و … دریافت نمیکند. هزینههای این انجمن فقط از طریق کمکهای داوطلبانه اعضا و فروش نشریات داخلی برنامه تامین میگردد.
این انجمن مرکز درمانی ترک اعتیاد یا کمپهای سمزدایی ندارد و تنها از طریق برگزاری جلسات گروهی تلاش میکند یک حلقه حمایتی از معتادان در حال بهبودی بهوجود آورد.
رشد این جلسات و گروهها، تنها شاخص موفقیت انجمن NA ایران است. بهخاطر رعایت اصل گمنامی، هیچ مدرکی از حضور اعضا در انجمن نگهداری نمیشود. لذا تهیه آمار دقیق اعضای در حال بهبودی میسر نیست.
تنها شاخص موفقیت انجمن، رشد سریع تعداد گروههای بهبودی در چند سال اخیر و گسترش انجمن NA در اکثر کشورهای جهان است. در حال حاضر جلسات انجمن به ۹۲ زبان مختلف و در بیش از ۱۵۰کشور در سراسر جهان برگزار میشود.
گمنامی چیست؟
واژه “گمنامی“ در این انجمن یک اصل اساسی در فرآیند بهبودی معتادان است. در این انجمن اعضا فارغ از هویت شخصی _ شامل شغل و سمت، دارایی، میزان تحصیلات، موقعیتهای اجتماعی و …. _ در جلسات شرکت میکنند. همه اعضا در قالب یک گروه با یکدیگر مساوی هستند و جایگاه هیچ عضوی کمتر یا بیشتر از عضو دیگر نیست.
اصل گمنامی کمک میکند معتادان بدون ترس و واهمه در جلسههای بهبودی انجمن شرکت کنند. گمنامی برای معتادانی که قصد دارند برای اولین بار در جلسات انجمن شرکت کنند، موضوع بسیار مهمی است. همچنین اصل گمنامی فضایی یکسان و برابر را در جلسههای بهبودی برای همه اعضا ایجاد میکند تا آنان با هر گونه پیشینهای امتیازی نسبت به دیگر شرکت کنندگان نداشته باشند.
روش بهبودی
روش اصلی بهبودی در انجمن NA بر مبنای ارزش درمانی کمک یک معتاد به معتاد دیگر است. اعضای قدیمیتر که به “راهنما” معروفند بهطور فردی تجربه بهبودی خود را با اعضای جدیدتر که موسوم به “رهجو” هستند، در میان میگذارند.
هسته اصلی برنامه انجمن ۱۲ قدم NA است. این قدمها مجموعهای از رهنمودهایی هستند که به بهبودی میانجامند. اعضا با پیروی از این رهنمودها و فراگیری اصول روحانی “۱۲قدم” میآموزند مصرف مواد مخدر را قطع و با مسائل روزانه خود روبرو شوند.
پیام ما اینست که هر معتادی میتواند قطع مصرف کرده، میل به مصرف مواد مخدر را از دست داده و روش جدیدی را برای زندگی پیش گیرد.
برنامه “۱۲قدم”، معتادان در حال بهبودی را با اصول روحانی مانند ایمان، فروتنی، روشنبینی و صداقت آشنا میکند تا در زندگی روزانه خود از آن استفاده کنند. بهبودی در انجمن درمان معجزهآسایی نیست که در مقطع زمانی خاص صورت گیرد؛ بلکه فرآیندیست مداوم و مسیری معنوی که با کارکرد اصول روحانی برنامه به مرور طی میشود.
جلسات بهبودی
جلسات گروهی با هدف ایجاد محیطی امن و مناسب برای انتقال پیام بهبودی اعضا به یکدیگر برگزار میشود. ساختار جلسات NA بهصورت غیر رسمی و چگونگی تشکیل به شرح زیر میباشد:
_ جلسات معمولا در اماکن عمومی برگزار و توسط خود اعضا اداره میشود.
– جلسات به دو گونه باز و بسته تشکیل میشود. جلسات بسته فقط مخصوص معتادان است ولی حضور عموم در جلسات باز آزاد است.
چرا اینجا هستیم؟
ﻗﺒﻞ از ﭘﯿﻮﺳﺘﻦ ﺑﻪ اﻧﺠﻤﻦ ﻣﻌﺘﺎدان ﮔﻤﻨﺎم ﻣﺎ اﺧﺘﯿﺎر زﻧﺪگی خود را کاملا از دست داده بودیم و دیگرنمی توانستیم مانند دیگران زندگی کنیم و از آن لذت ببریم. برای زندگی به چیزی متفاوت نیاز داشتیم و تصور می کردیم که آن را در موادمخدر پیدا کرده ایم. برای ما مواد مخدر مهتر از خانواده، همسر و فرزندان مان شده بود و می بایستی آن را به هر قیمتی بدست می آوردیم. در این راه به بسیاری از مردم لطمه های شدید زده ایم، اما بیش از همه خودمان را آزار داده ایم. ما به خاطر نداشتن جنبه قبول مسئولیت های فردی، در واقع خودمان برای خودمان گرفتاری درست می کردیم و این طور به نظر می رسید که نمی توانیم زندگی را آن طور که هست قبول کنیم. اکثر ما متوجه شده بودیم که اعتیادمان یک خودکشی تدریجی است. اما اعتیاد، این دشمن زیرک زندگی، قدرت انجام هرگونه اقدامی را از ما سلب کرده بود. در نهایت بسیاری از ما کارمان به زندان ها کشیده شد. بسیاری دست به دامن پزشکان، روان پزشکان، و یا مذاهب شدیم، اما هیچ یک از آن ها برای حل مشکل ما کافی نبود. بیماری ما همیشه یا دو باره عود می کرد و یا بدتر می شد. تا عاقبت از روی ناچاری در معتادان گمنام به یکدیگر پناه آوردیم. پس از پیوستن به انجمن معتادان گمنام متوجه شدیم که ما افرادی بیمار هستیم و از بیماریی رنج برده ایم که علاج شناخته شده ای ندارد. اما به هر حال می توان آن را در نقطه ای از فعالیت باز داشت و پس از آن امکان بهبودی هم وجود دارد. ما معتادانی هستیم که خواهان بهبودیم. ما در گذشته برای سرپوش گذاردن بر روی احساسات مان از موادمخدر استفاده می کردیم و برای ادامه مصرف آن به هر کاری که لازم بود دست می زدیم. بسیاری از ما خمار از خواب بیدار می شدیم و قدرت سر کار رفتن را نداشتیم و یا نشئه به آن جا می رفتیم. بسیاری از ما به خاطر مخارج زیاد مصرف مان دست به دزدی می زدیم و باعث آزار عزیزان مان می شدیم. ما تمام این کارها را می کردیم و بعد هم به خود می گفتیم، « از پس آن بر می آیم ». ما همیشه به دنبال راه فرار بودیم. نمی توانستیم با زندگی، آن طور که بود روبرو شویم. اوایل، مصرف برای مان لذت بخش بود، اما به مرور به صورت عادت درآمد و عاقبت لزوم حیاتی پیدا کرد. ما در مورد پیش روندگی این بیماری چیزی نمی دانستیم و بدون که بدانیم به کجا کشانده می شویم، در سراشیب نابودی به جلو می رفتیم. ما معتاد بودیم، اما خودمان آن را نمی دانستیم. سعی می کردیم به کمک موادمخدر از واقعیات،درد و بدبختی فاصله بگیریم، اما پس از پریدن نشئگی در می یافتیم که مشکلات هنوز سر جای خود هستند، حتی بدتر هم شده اند و ما هم برای فراموش کردن آن ها دوباره و دوباره مصرف می کردیم و هر بار دفعات و مقدار آن را بالاتر می بردیم.